Pradzieje (zwane też prahistorią) Europy są okresem trwającym najdłużej w historii tego kontynentu.

Praca składa się z 32 tekstów dotyczących numizmatyki średniowiecznej.

Książka wprowadza w mało znany świat pisma, które w Skandynawii ma dłuższą historię niż pismo łacińskie. Inskrypcje przetrwały wiele wieków na kamieniach i wciąż świadczą o ludziach, ich wędrówkach, majątku, o ich życiu i śmierci. Są strzępami sag, modlitw, albo – najczęściej – utrwalają tylko imiona. Książka jest wprowadzeniem do runologii, ale zachęca też do pogłębionej analizy języka i symboliki z epoki średniowiecza naszych bliskich sąsiadów.

Brak dodatkowego opisu tej pozycji.

Trzeci tom wydany w nowej‚ archeologicznej serii edytorskiej Via Archaeologica Posnaniensis. W tej serii opublikowane zostały: „Osadnictwo Kotliny Kolskiej” oraz „Janów‚ stanowisko 21 osada wielokulturowa”. Niniejszy tom zawiera źródła archeologiczne z badań wykopaliskowych na trasie autostrady A1.
Koedycja: Instytut Prahistorii Uniwersytetu im. A. Mickiewicza oraz Instytut Archeologii i Etnologii PAN‚ Oddział w Poznaniu.

Brak dodatkowego opisu tej pozycji.

Brak dodatkowego opisu tej pozycji.

Brak dodatkowego opisu tej pozycji.

Brak dodatkowego opisu tej pozycji.

W publikacji zaprezentowano odmienny od dotychczasowych sposób podejścia do problematyki skarbów wczesnośredniowiecznych. W odróżnieniu od innych prac z tego zakresu, celem niniejszego opracowania nie było stworzenie inwentarza monet, a rekonstrukcja kontekstu archeologicznego depozytów, rozumianego jako ich kontekst kulturowy i środowiskowy. Wszechstronnej analizie poddano grupę 140 skarbów z terenu obecnego województwa wielkopolskiego, począwszy od pierwszych przypadkowych odkryć z połowy XIX w. Autorzy zweryfikowali informacje o poszczególnych odkryciach poprzez ponowną analizę danych zawartych w literaturze i w materiałach archiwalnych, uzupełnioną o wywiady terenowe, w tym informacje uzyskane bezpośrednio od odkrywców. Dzięki prowadzonym pracom zrekonstruowano kontekst archeologiczny wielu wielkopolskich skarbów wczesnośredniowiecznych. Wykazano, że depozyty tylko w niewielkim stopniu są związane bezpośrednio z osadami lub grodami. Lokowano je bowiem najczęściej poza strefą zamieszkałą, w pobliżu wody, w górnych partiach stoków. Autorzy zwracają także po raz pierwszy uwagę na inne obiekty – paleniska, towarzyszące zakopanym skarbom. Wszystkie poczynione w pracy ustalenia stanowią lepszy niż dotąd punkt wyjścia do rozważań na temat przyczyn deponowania srebra w strefie bałtyckiej we wczesnym średniowieczu.